Zhiwaar ژیوار

Switch to desktop ثبت نام ورود

دانستنی های گردشگری, 4.8 out of 5 based on 6 rating

طبیعت گردی چیست؟

 

طبیعت گردی چیست؟

تعاریف موجود در زمینه اکوتوریسم بیش از آن که اثر سازنده ای داشته باشند ابهام برانگیزند بیش از 80 تعریف مختلف از طبیعت گردی وجود داردکه ترجمه اصلاح اکوتوریسم به گردشگری طبیعی، طبیعت گردی و یا گردشگری مبتنی بر طبیعت گرچه نارسا و تقلیل مفهوم است اما در این نوشتار نیز مترادف طبیعت گردی فرض شده است.

طبیعت گردی به ارکانی نیازمند است که سیاست گزاران باید پاسخ این سوالات را بیابند هر کدام از این اصول مستقل از یکدیگر بوده و پاسخ به این پرسش ها در هدایت طبیعت گردی و توسعه آن بسیار مهم می باشد. این ارکان عبارتند از :

-چه کسی لازم است که درگیر سیاست های توسعه طبیعت گردی باشد؟

-بر اساس کدو اصول می خواهیم توسعه طبیعت گردی را پیش ببریم؟

-چرا افراد و سازمان ها می خواهند خود را درگیر طبیعت گردی نایند؟

-مکان مورد نظر برای اجرای طبیعت گردی در کجاست؟

-چه نوع فعالیت هایی برای طبیعت گردی باید به اجرا درآید؟

-هدف گیری طبیعت گردی باید چگونه باشد؟

-نتایج مورد انتظار از طبیعت گردی چیست و برای چه کسی است؟

برخی از تعاریف طبیعت گردی به شرح زیرند:

-طبیعت گردی سفری مسئولانه به نواحی طبیعی است که به حفظ محیط زیست و پایداری رفاه مردم محلی می انجامد. (انجمن بین المللی اکوتوریسم،TIES 1991)

-سفری مسئولانه از نظر محیط زیستی که به منظور لذت بردن از مناطق نسبتا بکر طبیعی (و هرگونه ویژگی های فرهنگی موجود در منطقه از گذشته و حال) ترتیب داده می شود و باعث ترویج محیط زیست می گردد. در طول این سفر گردشگران حداقل تاثیرات منفی را بر منابع طبیعی می گذارند و مردم بومی در سود حاصل از فعالیت های اجتماعی – اقتصادی شریک می شوند. (اتحادیه جهانی حفاظت، 1996)

-طبیعت گردی عبارت است از سفر به مناطق شکننده، بکر و غالبا حفاظت شده که تلاش می کند اثرات کم و تقریبا در ابعاد کوچک بر جای بگذارد اکوتوریسم موجب افزایش دانش بازدید کنندگان، تامین منابع برای حفاظت، ارایه منافع مستقیم توسعه اقتصادی و توامندی سیاسی به جامعه محلی و احترام به فرهنگ های گوناگون و حقوق بشر می شود. (Martha, H, 1991)

-منظور از طبیعت گردی (اکوتوریسم) عبارت است از برآوردن تمایلات خردندانه و انسانی گردشگران طبیعت در محیط طبیعی، فرهنگی، آموزشی و غیر مصرفی و به صورت پایدار و در حد ظرفیت قابل تحمل با حداقل تاثیرات منفی بر محیط طبیعی و فرهنگی، تحت شرایط و ضوابطی که ضمن حفظ محیط زیست و فرهنگ بومی و ارزش های آن امکان رشد اقتصادی ئ محلی را فراهم آورد (آیین نامه طبیعت گردی)

طبیعت گردی واقعی مستلزم رویکرد کنشگرانه است تا بتوناد آثار منفی گردشگری طبیعت را کاهش داده و بار مثبت آن را افزایش دهد. تعریف انجمن بین المللی اکوتوریسم نیز صرفا به دانش شناخت و حمایت از حفاظت محیط زیست و منابع طبیعی چه به وسیله عرضه کنندگان و یا مصرف کنندگان اشاره ندارد بلکه بعد اجتماعی آن را نیز مورد توجه قرار داده است. مفهوم طبیعت گردی جامعه محور، بعد اجتماعی آن را یک پله جلو می برد. در واقع نوعی طبیعت گردی است که جامعه محلی بر پایداری آن اعمال کنترل نموده در مدیریت و توسعه آن دخالت دارد و سهم عمده ای از عایدات آن در جامعه محلی باقی می ماند.

به هر حال تمامی تعاریف موجود از طبیعت گردی، تاکید دارند که این فعالیت در نواحی طبیعی انجام می شود، صرف نظر از اینکه در مناطق حفاظت شده ، در مالکیت خصوصی و یا عمومی باشد.

طبیعت گردی امروزه به عنوان صنعتی پویا اما نوپا اهمیتی روز افزون پیدا کرده است و کشورهای مختلف توسعه یافته و در حال توسعه برای حفاظت از محیط زیست، کاهش نرخ بیکاری، بهبود توزیع درآمد، تعامل سازنده و موثر با جهان و استفاده از منابع سرشار اقتصادی- اجتماعی و سیاسی آن به دنبال بسط و گسترش طبیعت گردی بوده و به عنوان ابزاری جهت رشد و توسعه پایدار، طبیعت گردی را تسهیل و همگانی نماید لیکن دستیابی به موفقیت در مدیریت و توسعه گردشگری در گرو یک برنامه ریزی ناسب و هدفمند است تجربه نشان داده در نقاطی که گردشگری بدون برنامه ریزی و سیاست گذاری مناسب توسعه یافته، اغلب دچار مشکلات اجتماعی و زیست محیطی می شوند. چنین پیامدی برای ساکنان این مناطق زیان آور و برای بسیاری از گردشگران و برای پایداری توسعه گردشگری تهدیدی جدی است.

مشخصات اکوتوریسم (طبیعت گردی)

طبیعت گردی (اکوتوریسم) از دیدگاه سازمان جهانی جهان گردی دارای مشخصات 4 گانه زیر است:

1-وابسته به طبیعت باشد

2-از لحاظ اکولوژیک پایدار باشد و به عبارتی کمترین آسیب و اثرات سوء را بر طبیعت داشته باشد.

3-آموزش و ارائه ارزش های منطقه مورد بازدید، عنصر اصلی آن بازدید باشد

4-جوامع محلی و میزبان در آن مشارکت داشته باشند.

نباید در مورد فرصت ها و منافع حاصل از اکوتوریسم مبالغه کرد و آن را تنها نوشدارو قلمداد نمود. در این فرآیند، برنامه ریزی دقیق و هوشمندانه و بهبود مستمر دانش محیطی و فرهنگی از الزامات استو طبیعت گردی و گردشگری مسئولانه چه در سطح جامعه محلی و چه در سطح بین المللی نی تواند تابع سیاستی انتزاعی باشد و بایستی بخشی از استراتژی های کلان و پایدار گردشگری را شامل شود.

اصول طبیعت گردی:

-به حداقل رساندن اثرات بر طبیعت و فرهنگ مورد بازدید.

-آموزش و اطلاع رسانی به مسافرین در خصوص اهمیت حفاظت از طبیعت

-تذکر به بخش خصوصی و غیره در خصوص اهمیت سفرهای مسئولانه و همکاری با دست اندر کاران محلی برای دستیابی به اهداف حفاظتی و حل مشکلات محلی.

-ایجاد درآمد مستقیم برای مدیریت و حفظ منابع طبیعی و مناطق حفاظت شده.

-اهمیت کنترل و قانون گذاری در طرح های مدیریتی.

-تاکید به جمع آوری اطلاعات پایه احتماعی و زیست محیطی و کاهش اثرات در دراز مدت

-به حداکثر رساندن منافع اقتصادی اکوتوریسم به جامعه حلی و تجارت های محلی

-رعایت حداقل تغییرات مورد قبول

-تلاش در طراحی هماهنگ با شرایط محیطی و فرهنگی.